حالا چی؟

 احمقانه است که یک وبلاگ را فقط برای موزیک و کتاب و کوفت و زهرمار گذاشته باشم و دو کلمه به فارسی ننویسم. حالا چه اشکالی دارد که دوزبانه‌اش کنم؟ و اصلا چرا تا حالا عقلم نرسیده بود؟ 

و اما محرک، آلبوم جدید Deep Purple بود به نام !? Now What . دهانمان را باز کردیم و در فیسبوک گفتیم که اگر خوشمان آمد، خبرتان می‌کنیم. حالا هم مستقل از خوش آمدن‌مان، خبر می‌کنیم.

آلبوم را سه بار تا حالا گوش داده‌ام. پشت سر هم. برای تنوع بین بار دوم و سوم هم آلبومی قدیمی از دیپ پرپل را به خورد خودم دادم. فضای این آلبوم با کارهای قبلی تا حدودی فرق می‌کند، ولی اصلا از فضای ارغوانی آشنای گروه خارج نمی‌شود. مطمئن باشید که غافل‌گیر نمی‌شوید.

من صدا و کارهای یان گیلان را به دو خواننده دیگر گروه ترجیح می‌دهم. ولی صدایش به وضوح پیر شده و آن کشش سابق را ندراد. هنوز زیباست و کمی هم خشدار شده، ولی دیگر جادویی نیست. نباید هم باشد، از Child in Time حدود نیم قرن گذشته است. دان آیری جانشین مناسبی برای جان لرد فقید است از لحاظ تکنیک و سابقه و تجربه، ولی او جان لرد نیست. صدای ارگ هموند (یا یا بهتر است بگویم کیبورد) او، کمی مبهم است و گنگ. کیبورد جان لرد، شمرده حرف می‌زد و نوت‌هایش را درست و حسابی ادا می‌کرد. کم پیش می‌آمد که روی اعصاب باشد. ولی چندبار پیش آمد که وسط یک آهنگ این آلبوم، با خودم می‌گفتم که کاش این همه صدا نمی‌کرد. کاش صدایش این‌قدر روی آهنگ نبود، شلوغ بازی در نمی‌آورد، زیاد نبود. بعد از ریچی بلکمور، گیتاریست خلاقی به گروه نیامده است. استیو مورس، کارش را خوب بلد است و سولوهای خوبی هم دارد، ولی دنبال چیز فوق‌العاده‌ای نباشید. جادوی گروه مدتهاست تمام شده. می‌توانند هنوز موزیک خوب تولید کنند و شنونده‌های قدیمی را تا حدودی راضی نگه دارند. فکر نمی‌کنم به دنبال جذب مخاطب جدید باشند. صدای گروه، هنوز صدای دهه هفتادشان است که به عصر جدید آمده، ولی فضای آن زمان را همراه خودش نیاورده. یک چیزی کم دارد، حتی اگر تهیه کننده‌اش جادوگری به نام باب ازرین  باشد.

آهنگ اول، خوب شروع می‌شود. انگار که پرده دارد بالا می‌رود. A simple Song آرام و آهسته شما را همراه خود می‌برد و ناگهان اوج می‌گیرد. شاید چیزی مثل شروع همان Child in Time را در نظر داشته‌اند. از نقطه خوبی شروع می‌شود آلبوم: زمان چندان مهم نیست، ولی تنها چیزی است که می‌توانیم فکرش را بکنیم. بعد هم وارد فضای متال می‌شویم و تا آخر آهنگ کم و بیش همان‌جا می‌مانیم. آهنگ Weirdistan گویا ادامه منطقی کار اول است، با ریتمی متفاوت. ریتم به نسبت سنگین‌تر و تیره تر. صداها کمی زیاد است. هر چند ثانیه یک بار از گوشه‌های مختلف آهنگ می‌توانید صداهای مختلفی بشنوید. ظاهر می‌شوند، اوج می‌گیرند و خاموش می‌شوند. هر کدام چند ثانیه. چندان با سلیقه من جور در نمی‌آید.

آهنگ سوم، Out of Hand، بسیار خوب است. ریتم و ترانه. یک متال کلاسیک. می‌توانستم با کمی کیبورد کمتر از آهنگ بیشتر لذت ببرم. من را کم و بیش به یاد کارهای اوایل دوره متال انداخت.

Hell to Pay یادآور دوره Glam-Metal است با طعم دیپ پرپل

Take pity on Two-tone Eddie his hair was never right

He used to be cool with a glint in his eye but he lost it overnight

Spinning world is changing, things are rearranging but Eddie says to me

Nothing wrong with the way it was that's the way it's meant to be...

Up the revolution we're all prepared to die

Up the revolution that was the battle cry

و کلا باب طبع من نیست.

بدون آهنگ ششم، Body Line، آلبوم می‌توانست ساخته شود. بی‌خود بود. Above and Beyond هم تا نصفش آدم را به یاد کارهای اینسترومنتال برادرام آلمن می‌انداخت. بعدش هم آهنگی معمولی به خوردت می‌داد. دو کار خواب آور برای من، پشت سر هم. Blood from a Stone هم با سلیقه من جور نیست. آشفته است. انگار مخلوطی از جز و راک، که اجزایش خوب کنار هم ننشسته باشند.

Uncommon Man اما داستان دیگری بود. برای دومین بار دیدم که سرم را ناخودآگاه تکان می‌دهم و با ریتم هدبنگ مختصری می‌زنم. تیره و عمیق. فضاسازی خوب. صداهای گیرا. سولوی گیتار سنجیده. پشتیبانی کیبورد عالی. ورود درام به صحنه کوبنده و به جا. ریتم تازه. کاملا نقطه اوج آلبوم. شاید بتوانید به جز آثار دوران باشکوه گروه، ردپایی از Dire Straits هم اینجا پیدا کنید.

به جز آهنگ آخر آلبوم که کاور یک کار قدیمی از جری لی لوییس است و بیشتر برای تفریح بوده، سه آهنگ دیگر هم در آلبوم هست که به نظرم معمولی می‌آیند. Vincent Price بازهم تلاشی است برای زنده کردن سولوهای نسبتا طولانی گیتار و کیبورد در کارهای قدیمشان و فقط یک بار در تمام آلبوم، صدای یان گیلان به رجیسترهای خیلی بالا سر می‌زند. برای یک لحظه.

چون آلبوم را غیرقانونی دانلود کرده‌ام، صرف می‌کند گوش دادنش. در غیر این صورت، می‌توانید به جایش چندتا بستنی خوب بخورید.