سخت است دیدن و شنیدن یک نوازنده گیتار بیس، و به خصوص اگر که در گروهی مثل The Who باشد با آن دو هیولای افسانهای. مدتها بود که این آهنگ را در آب و نمک خوابانده بودم برای امروز، چون صدای بیس را به خوبی میشود شنید. این آهنگ نه تنها در کارهای گروه، که کلا در تاریخ راک بینظیر است. هیچ کاری تا کنون مشابهش نشنیدهام و احتمالا هم نخواهد آمد. موزیک، انفجاری است و گاهی هم انتحاری. نام آهنگ را از دو نفر گرفتهاند که هیچکدام در هیچ جای شعر حضور ندارند. Meher Baba نوازنده هندی ویولن و الهام بخش ریتم آهنگ و Terry Riley آهنگساز مینیمالیست و الهام بخش تبدیل رویدادها به موزیک توسط سینتیسایزر، هرکدام نیمی از نام آهنگ را تأمین کردهاند. آهنگ توسط پیت تاونزند (جای خالی کلی فحش خوب برای او!) ساخته شده و ایده کلی ماجرا در هنگام اجرای گروه در ووداستاک جرقه خورده است. آهنگ در مورد ویرانی و نابودی نسل جوان در ووداستاک است، که همه تحت تأثیر مواد مخدر بودند و مغزهایشان نابود شده بود. تناقض آنجا بود که این ماجرا، تبدیل به جشن شده بود.
البته جایی خواندهام که شعر، اشاره مستقیم به کشاورزان بیکار شده در جریان درگیری ایرلند و انگلیس دارد که در جستجوی جایی تازه برای گذران زندگی، به جنوب میروند. متأسفانه فعلا نمیتوانم منبع را پیدا کنم و ذهن من همیشه در اینگونه موارد، تمایل عجیبی به اشتباه کردن دارد. به هر حال، فکر میکنم کوبندهترین عبارت تاریخ راک را در این آهنگ با اشاره به همان اوضاع ووداستاک میشنویم:
Teenage Wasteland
No comments:
Post a Comment