ثام یورک صاحب یکی از صداهای ناجور روزگار است. صدایش نه تنها دردناک است، که تمام زجرش را هم به شنونده (یا اگر کمی زیادی کلیگویی کرده باشم، به من) منتقل میکند. مثل یک بیماری وارد تن و روان میشود، به دورشان میپیچد، هر دو را مسموم میکند و با خود گردابوار پایین میکشد و در آخر آهنگ، خسته اما راضی رهایشان میکند.
No comments:
Post a Comment