The Rolling Stones w/ Dave Matthews - Memory Motel

در سال ۱۹۷۶ آلبوم Black and Blue از گروه پایان ناپذیر سنگهای غلتان به بازار آمد. یکی از آهنگهای آلبوم، از چند نظر ویژه بود. یکی این که از معدود کارهای ضبط شده با صدای میک جگر و کیث ریچاردز بود و دیگری این که آهنگ بیش از ۷ دقیقه طول می‌کشید، که از طولانی‌ترین کارهای استونز است.

میک جگر، نوشتن آهنگ را در سال ۱۹۷۵ و در آغاز تور آمریکا شروع کرد، وقتی که او و ریچاردز در خانه اندی وارهول در مونتاک بودند. در ترانه هم او اشاره می‌کند به برنامه‌هایشان در لوییزیانا و دانشگاه ایالتی و تجربه‌شان از آن سفر. 

ترانه، از یک one night stand در memory motel حرف می‌زند، که واقعا نام یک متل در مونتاک است. در ترانه به Hannah baby اشاره شده، که به درستی معلوم نیست منظور چه کسی بوده است. در آن تور آمریکا، Annie Leibovitz هم در خانه وارهول به دیدن گروه آمده بود و عکاس گروه در آن سفر بود و البته توصیف‌های این بخش ترانه، با تقریب خوبی می‌تواند در مورد او باشد:

Hannah honey was a peachy kind of girl; Her eyes were hazel, And her nose was slightly curved....

البته هانا و آنی هم چندان از هم دور نیستند. و البته شخصیت زن داستان هم مستقل و قوی تصویرمی‌شود :

She got a mind of her own, And she use it well...

و البته می‌تواند هم اشاره به کارلی سیمون باشد که میک جگر در آن زمان بسیار زیاد به دنبالش بود و باز هم گفته شده که خانم سیمون آهنگ You're so vein را بعد از گذراندن یک شب با میک در "متل خاطره" نوشته است. او هرگز نگفت که آهنگ در مورد کیست.

ریچاردز در این آلبوم گیتار نمی‌زند و اصلا تمام آلبوم تلاشی بوده برای پیدا کردن جایگزین میک تایلور، گیتاریست گروه، که قبل از این آلبوم تصمیم به ترک گروه گرفته بود. در کل به این کار استونز توجه زیادی نشده است، شاید به خاطر طولانی بودن آهنگ یا ریتم کند آن نسبت به سایر کارهای گروه باشد. ولی این کار، یکی از ترانه‌های محبوب در کنسرت‌های استونز بوده و تا سال ۱۹۹۶ در تمام برنامه‌ها اجرا شده است. 

منبع : ویکیپدیا، Songfacts

من هم تعجب کردم از این که این کار را نشنیده بودم. چند روز پیش آلبوم No Security را در شرکت گوش می‌دادم و مشغول کارهایم بودم که ناگهان صدای دیو متیوز حواسم را به این آهنگ جلب کرد. اصلا یکی از اجراهای معروف این آهنگ با حضور آقای متیوز عزیز رقم خورده است. بعد که دوباره آهنگ را گوش دادم، به نظرم بسیار خوب آمد و تعجب کردم که تا حالا چرا نشنیده بودمش. اصلا صدایش چنان به آهنگ می‌آید که انگار خودش نوشته‌اش باشد، حتی از خود میک هم بهتر! ریتم آهنگ هم اتفاقا درست چیزی بود که جذبم کرد. علاقه حیرت‌انگیز کیث ریچاردز را به خواندن بلوز هم داشته باشید. همان یک تکه کوتاه را هم تا جایی که می‌تواند به شیوه "قدما" و گذشتگان بلوز می‌خواند. عالی است. عالی!