جشنواره موسیقی گلستونبری، از آخرین صحنههای بزرگ باقیمانده در دنیای راک است. امسال سروران گرامی ما، دو ساعت برنامه اجرا کردند. گروه The Rolling Stones هنوز هم کولاک است. در مقایسه با آن همه آدم که در این چند روز به روی سکوی بزرگ این جشنواره رفتند، آنها نه تنها در کلاسی دیگر، که در جهانی دیگر برنامه اجرا میکنند. هنوز میک جگر میتواند فقط در چند ثانیه، چند هزار آدم را به شوق آورد، با حرکات یگانهاش، با درگیر کردن مردم در آهنگ و اجرا، با صدایی که کم و بیش جوان مانده، با موزیکی که هنوز داستان دوران سروری راک کلاسیک و بلوز-راک را تعریف میکند، با کارهایی که نه در خاطرات بزرگترها که در متن جامعه و موزیک روز باقی و جاری مانده است. او حتی یک ثانیه کمفروشی نمیکند. کیث ریچاردز، یکی از باقی ماندههای بزرگ نسل بلوزنواز انگلیس است که همیشه بر سر نوع موزیک گروه و جهتگیری در کارهای آینده با میک جنگیده است. او به خوبی میداند که زندگی گروه، در تغییر نکردن زیاد و ناگهانی است.
این سنگهای غلتان تعریف حرفهای بودن در دنیای راک هستند. مجموع عرض شانههایشان به دو متر نمیرسد، ولی هر صحنهای را پر میکند و صدای سازهایشان، بخشی از موسیقی، تاریخ و فرهنگ جزیره و دنیا شده است. به دقیقه ۲۳ ویدیو نگاه کنید. درست در لحظه شروع موزیک، همه میشناسندش و بی نیاز به خواننده آهنگ، کارشان را میکنند. باید با این آهنگ خواند. باید با اولین نتهایش، شروع کرد به "هو هو" گفتن. هیچ چیز غیر شیطانی در این آهنگ Sympathy for the Devil وجود ندارد. در اجرای زنده که نورپردازی عالی هم به همه عوامل دیگر اضافه میشود تا که ما ظهور شیطان را به انتظار بنشینیم.
No comments:
Post a Comment