نیل یانگ، برای خودش قواعد و مرزهای خاصی دارد. او و بروس اسپرینگزتین، از معدود بزرگان راک هستند که هرگز اجازه ندادند موزیک و صدایشان در تبلیغ کالاها به کار رود. هر دو هم به شیوههای مختلف به تجاری شدن راک، پشتیبانی "برند"ها و "مارک"های معروف از گروههای موسیقی، اجرای برنامه با نام و برای تبلیغ یک فرآورده و نیز اثرات نابودگر سرمایه این غولهای تجاری بر راک واکنش نشان دادهاند.
در سال ۱۹۸۸، آلبوم This Note is for You ساخته نیل یانگ و گروه BlueNotes به بازار آمد. بر روی آهنگ همنام آلبوم هم موزیک ویدئویی ساخته شد که در آغاز چندان به دل MTV ننشست. ترانه و کلیپ، دست در دست هم به مایکل جکسون و ویتنی هیوستون میتاختند. هنرپیشه نقش مایکل جکسون با آن موهای بلند و پرپشت و درگیری او با نورافکنها، یادآور دورانی بود که موهای آن فقید سعید در زمان فیلمبرداری یکی از تبلیغهای پپسی کولا آتش گرفت.
در آن دوران گروههایی مثل رولینگ استونز، دِ هو و (خودم باورم نمیشود، ولی در یکی دو مورد) پینک فلوید پول زیادی از حق استفاده آهنگهایشان برای تبلیغات به دست میآوردند. یانگ در ترانه میگوید : "من برای پپسی، کُک (کوکاکولا) ، میلر و باد (بادوایزر) نمیخوانم. برای اسپادز مکانزی هم نمیخوانم. پول ندارم، ولی احتیاجی هم ندارم، برای سیاستمدارها هم نمیخوانم".
(این اسپادز البته خودش داستان جالبی دارد. او شخصیت تبلیغ آبجوی بادوایزر بوده که در اواخر دهه ۸۰ در تبلیغات تلویزیونی پادشاهی میکرد. این سگ، همیشه در تبلیغها در نقش آقایی خوشگذران نمایان میشد که دورش را خانمهای خوشگل بیکینیپوش گرفته بودند. جنجال وقتی بالا گرفت که معلوم شد این سگ ماده بوده است (حالا من دیگر چرایش را نمیدانم). عدهای باور داشتند که سگ برای جذب بیشتر کودکان به کار گرفته شده و بادوایزر میخواهد آنها را از سن پایینتر به سوی نوشیدن الکل بکشاند. تحقیقات دانشگاههای مختلف نتوانست این جریان را اثبات کند، ولی در سال ۱۹۸۹ آن سگ کنار گذاشته شد، چرا که به نظر بادوایزر، وجود اسپادز باعث در سایه رفتن فرآوردههای شرکت شده بود.)
دلیل پخش نشدن کلیپ از امتیوی، سه چیز گفته شده است: تهدید وکیلهای مایکل جکسون، ناخشنودی MTV از این که نام چند محصول تجاری معروف در ترانه آمده و به گونهای تبلیغ برای آنها میشود و البته بر عکس آن، ناخشنودی حامیان مالی بزرگ MTV که نام آنها در ترانه آمده است! بعد از پخش کلیپ از شبکه MuchMusic کانادا و استقبال زیاد مردم، MTV کوتاه آمد و زمان پخش زیادی به کلیپ داد. در آخر هم MTV جایزه بهترین موزیک ویدئوی سال را به همین کلیپ داد. در جوایز Grammy این موزیک ویدئو جایزه را به کار معروف Weird Al" Yankovic" (به احتمال زیاد کلیپ Fat را به یاد دارید که از روی Bad، کار آن زمان بسیار معروف مایکل جکسون، ساخته شده بود) باخت. ممنوعیت پخش در امتیوی، این گمان را به وجود میآورد که شبکه در مقابل پولدارها زانو زده است. حتی دادن جایزه بهترین ویدیوی سال به این کلیپ هم نتوانست از آبروریزی (به قول نیل یانگ: احمقهای بیجربزه)MTV کم کند و حتی اسپادز مکانزی هم سرش را از شرم به پایین میاندازد.
نیل یانگ در جواب این که چرا اصلا جایزه را قبول کرده میگوید: نمیدانم. میشد که مثل مارلون براندو رفتار کنم: جایزه را نمیخواهم، به سرخپوستها بدهیدش. ولی این کار قابل پیشبینی بود. کسی نمیتواند برای موزیک ویدئویی که از MTV پخش نمیشود، پول و سرمایه دست و پا کند. با پذیرفتن جایزه، میتوانم پول بیشتری به دست بیاورم تا بیشتر کلیپ بسازم.
کلیپ، دهه هشتاد است. خالص. دوران رکود ساخت موزیک ویدئو. رکود مد، فشن، لباس، موزیک، خلاقیت. ولی به هر حال خوشمان میآید از مسخره بازی جناب جولین تمپل در ساخت کلیپ. به هیچ وجه منظور از آن آخرش را که همه از ترس سگ فرار میکنند، اصلا نفهمیدم. در مورد جناب یانگ هم چند بار گفتهام که بسیار دوستش دارم، ولی به عنوان انسانی آکوستیک. وقتی او به محدوده به قول خودش گرانج میرود، موجودی میشود به شدت اعصاب خرد کن.
No comments:
Post a Comment