آلبوم The Final Cut، آخرین آلبوم پینک فلوید با حضور راجر واترز است و تنها آلبومی که همه آهنگها و شعرهایش به دستان توانمند واترز نوشته شده. دیوید گیلمور فقط یک آهنگ این آلبوم را خوانده و بقیه با صدای واترز ضبط شدهاند. هشتمین آهنگ آلبوم، The Fletcher memorial home، نماهنگی هم دارد که فیلمنامهاش باز هم کار راجر است. واترز خشم و ناراحتیاش از رهبران دنیا -از زمان جنگ جهانی دوم به بعد- را با بردن نام آنها در ترانه (رونالد ریگان، ژنرال الکساندر هیگ، مناخیم بگین، مارگارت تاچر، نخستوزیر ایرلند یان پایسلی، لئونید برژنف، جوزف مککارتی و ریچارد نیکسون) نشان میدهد و آنها را «استعمارگران نابود کننده جسم و جان» میخواند و پیشنهاد میدهد که همهشان باید در خانهای ویژه نگهداری شوند. او به تمام رهبران دنیا «بچههای گنده» و «ستمگران درمانناپذیر» لقب میدهد و میگوید که آنها به جز خشونت و تصویر خودشان بر صفحه تلویزیون، توانایی درک هیچ چیز دیگری را ندارند. در پایان آهنگ هم راوی داستان پیشنهاد میدهد که همه این «ستمگران» را در «خانه یادبود فلچر» جمع کنند و «راه حل نهایی» را به کار ببرند.
فلچر، یادبودی از پدر راجر واترز است (اریک فلچر واترز) که در جنگ جهانی دوم کشته شد و نیز نام خانوادگی مادر اریک قبل از ازدواج.
در این آهنگ، به جز واترز و گیلمور و میسون، جناب مایکل کیمن عزیز هم با پیانو تشریف دارند و ارکستر ملی فیلارمونیک را هم رهبری مینمایند.
(تمام متن از ویکیپدیا انگلیسی و یک عبارت هم از ویکیپدیا فارسی، زیر نام آهنگ)
به کلیپ دقت کنید: معلم بداخلاق فیلم «دیوار» را خواهید دید که پیر شده است. این کارها و آلبومهای مفهومی راجر واترز، نفسگیر هستند و لذتبخش. شدید منتظر کار بعدی او (در مقابله با بنیادگرایی) هستم.
No comments:
Post a Comment