وقتی که یک نابغه دیوانه دوست داشتنی به نام Syd Barrett در گروه باشد، که بتواند رنگها و احجام چهاربعدی توی سرش را به نت تبدیل کند، بتواند صدا بسازد، آهنگ بسازد و تمام مرزها را به یاری یک ال.اس.دی کوچک به عقب براند و سایکادلیک راک را به جشنواره رنگ و نور تبدیل کند، حاصلش قطعاتی جاودانه خواهد بود. یکی از نمونه هایش قطعه Interstellar Overdrive است. در کنسرتها بسته به حال و هوای گروه و جمعیت، این آهنگ از۱۰ تا ۳۰ دقیقه طول میکشید. پینک فلوید بعد از جدایی سید برت، مدتها در تلاش بود تا صدای گروه را کشف کند، او چنان انتظارها را بالا برده بود که گروه واهمه داشت با حرکتی اشتباه، همه دستآوردهایش را به هدر دهد. حاصل این ترس مقدس، کارهایی مثل Echoes بود در اجرای زنده Pompei!
No comments:
Post a Comment