اصولا فرانک زاپا و موسیقی اش نمی تواند انتخاب
اول کسی برای لذت بردن از موسیقی باشد. فرم پیچیده و تو در توِ کارهایش هر شنوده ای
را گیج و بی حوصله می کند. نیاز به سواد است و صبر شاید.
ولی روزی این موسیقی گریبان
تو را می گیرد و با خود به ناکجا آباد می برد، به سرزمین های کشف نشده. پس ازسال
ها فیلم Baby Snakes را از داخل گنجه برداشتم.
فیلم روایت یک روز از کنسرت گروه زاپا در شهر نیویورک به سال 1977 است. کارگردانی
و نویسندگی کار به عهده خود زاپاست. زمان بسیار طولانی آن (دو ساعت و 44 دقیقه)
باعث شد بود تا مدت ها هیچ پخش کننده ای جرات قبول این فیلم را نکند. فیلم را می
شود به سه قسمت تقسیم کرد: خودِ کنسرت، پشت صحنه آن و انیمیشنی که به روش Stop Motion بوجود آمده است، که هنوز بعد از سال ها
قسمت مورد علاقه من است. صحبت درباره موسیقی زاپا سخت است چون در هیچ چارچوبی نمی گنجد. به طور رسمی گروه موسیقی راک می نوازند، ولی نیم نگاهی به موسیقی
جاز و بلوز، و حتی موسیقی کلاسیک هم دارند. اشعار زاپا غالبا ساده و در بعضی مواقع
بی معنی برای شنونده هستند. شاید باید بدون هیج حرف اضافه ای فقط جادوی موسیقی و
خلاقیت زاپا و گروهش را شنید و تماشا کرد همین.
No comments:
Post a Comment