چهل و سه سال پیش، آلبوم White Light / White Heat از گروه The Velvet Underground به بازار آمد. عضو سرشناس گروه، Lou Reed بود که گیتاریست بود و اکثر آهنگهای گروه را مینوشت و میخواند. در سال ۱۹۶۵ اندی وارهول (نقاش و فیلمساز آوانگارد، سردمدار جنبشی که به نام پاپ-آرت شناخته میشود، کسی که یکی از نقاشیهایش به ۱۰۰میلیون دلار فروش رفته، رقمی که فقط پیکاسو و ونگوگ و چهار نفر دیگر به آن رسیدند، این همه گفتم که یعنی آن زمان به اسم او قسم میخوردند ملت) مدیر گروه شد. بعد از ناموفقیت مطلق آلبوم اول (نقل قول : کلا ۱۰۰۰۰ نسخه فروش رفت، ولی هرکس خرید، یک گروه موسیقی تشکیل داد) به پیشنهاد او یک خواننده دیگر به گروه اضافه شد، چاشنی هنری گروه بیشتر شد، از تاباندن نور به روی گروه و استفاده از تصاویر و فیلم در برنامههای زنده استفاده شد، و خلاصه انقلابی در زمینه اجرای صحنه به وجود آمد. چیزی نظیر کاری که (با کمی اغماض محتوایی و زمانی) پینک فلوید انجام داد. آلبوم دوم گروه به نام The velvet underground &Nico در سال ۱۹۶۷ به بازار آمد و نه تنها با فروش خوبی روبرو نشد، که مشلات قانونی با تصویر کاور آلبوم، باعث جمعآوری نسخههای بسیار و ضرر دوباره شد. اندی وارهول و نیکو از گروه اخراج شدند و یک سال بعد آلبوم نور سفید/گرمای سفید به بازار آمد. کاری بسیار متفاوت از موزیک main stream و گاهی واقعا نویز خالص (من هنوز با گوش دادنش به صورت تمام و کمال مشکل دارم. سخت است واقعا!). شعرهای آلبوم اشارههای مستقیم به "سکس و دراگ" دارند و چرا که نه، اگر بدانیم آنها یکی از بزرگان موسیقی پانک هستند؟ این آلبوم هم به مانند سایر کارهای گروه، هیچ فروش جالبی نداشت.
همه اینها به کنار، این گروه توسط مجله رولینگ استونز در رتبه ۱۹ بهترین گروههای تاریخ قرار داده شدهاست و آلبوم اول گروه رتبه ۱۳ و آلبوم دوم رتبه ۲۹۲ را در لیست ۵۰۰ آلبوم برتر تاریخ از نگاه این مجله به خود اختصاص دادهاند.
No comments:
Post a Comment