وقتی که الویس پریسلی در اوج شهرت بود، انسان حقیر و بانفوذی به نام اد سالیوان ادعا کرد که هرگز او را به برنامهاش دعوت نخواهد کرد و اجازه نخواهد داد که او در مقابل خانوادهها حرکات شنیعش را انجام دهد. دو هفته پس از حضور الویس در برنامهای که رقیب سرسخت اد سالیوان محسوب میشد، تصمیم جناب سالیوان عوض شد و با چرخش موضع گفت: "من هرگز چیزی در موردش نگفته بودم و اصلا او را نمیشناسم. فقط فیلم برنامههایش را دیدهام و او صرفا برای خشک کردن عرق دستش بود که آن طور ران خودش را لمس کرد". قبل از آن، ادعا کرده بود که نمیداند چرا مردم اینقدر در مورد اجرای الویس در برنامه میلتون برل حرف میزدند، چرا که به نظر او، تمام برنامه کثیف و مبتذل بود.
الویس آن شب ستاره برنامه بود و معمولا ستارههای مهمان شروع کننده برنامه بودند. ولی سالیوان عمداً او را معطل گذاشت و به گونهای رفتار کرد که انگار هیچ کس منتظر چیز خاصی نیست. به هنگام اجرای او، تصاویر تلویزینوی فقط نیمتنه بالای او را نشان میدهند و سالیوان به طور غیرمستقیم عمدی بودن ماجرا را تایید کرده است. فکر کنم البته این فیلم خودش به اندازه کافی مدرک باشد! اجرای دوم الویس در برنامه، با نمای باز دوربین شروع شد و به محض اینکه او شروع به رقصیدن کرد، دوربین آنقدر جلو رفت که دیگر پاهایش دیده نشوند. آن برنامه را ۶۰ میلیون نفر (۸۲.۶ درصد تلویزیونداران آمریکا در آن زمان) تماشا کردند که رکوردی احتمالا دست نیافتنی است. جک گولد در ستونی در نیویورک تایمز نوشت: حرکاتی که الویس پریسلی با زبان و بدنش انجام داد بسیار ناخوشایند بود و تحریک فیزیکی جوانان عملی زشت در سطح ملی بود.
فکر کنم کم کم دارم متوجه میشوم که از اول هدفم برای شروع سری اد سالیوان، بررسی حماقتها و مرزهای ابلهانه تلویزیون آمریکاست که هنوز هم به قوت خود باقی هستند ولی به دلایلی مثل سود مالی، مرزهایشان عوض شده است.
No comments:
Post a Comment